ಇಹಕೆ ಬಂದಿಳಿದೊಡನೆ ನಿನ್ನ ದಿಟ್ಟಿ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಹೋಗುವೆಡೆಗೆ  ನೆಟ್ಟಿರುವೆ..
ಯಾಕಿಂಥ ಧಾವಂತ???
ಮನ್ವಂತರಗಳ ಬಳಿಕವೂ ಇಲ್ಲಿರಲಾಗದೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಲಾಗದೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದಿರುವೆ..
ಅಲ್ಲೇನ ಇಟ್ಟಿರುವೆ??
ಇಲ್ಲಿರುವವರೆಗೆ ಇರು ನೀ ಜೀವಂತ
ಬದುಕಿರುವೆನೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯ ಬಿಡು
ಮರಣಿಸುವೆನೆಂಬ ಭಯವ ಬಿಡು
ನೀನು ಅಂದೂ ಇದ್ದಿ
ಇಂದೂ ಇರುವಿ
ಮುಂದೆಯೂ ನಿನ್ನಿರವು ನಿಶ್ಚಿತ

ನಿನ್ನೊಡನೆ ನೀನಿರೆ ನೀನೆಂದೂ ಒಂಟಿಯಲ್ಲ
ನಿನ್ನೊಳಗೆ ನೀನಿಳಿದಾಗ ಎಂದು ಒಬ್ಬಂಟಿಯಲ್ಲ..
ಒಂಟಿತನ ಕಾಡುವುದು ನಿನ್ನ ನೀ ತೊರೆದಾಗ
ಇನ್ನಾರೋ ಆಗಬೇಕೆಂದು ಹಾತೊರೆದಾಗ..
ನೀನು ನೀನಾಗಿರಲು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಉತ್ತಮನು
ನೀನೇ ಎಲ್ಲವು ಅದಂದು ಸರ್ವೋತ್ತಮನು..
ನಾನೆಂಬುದಿರೆ ನೀ ಅಧಮನು
ನಾನೇ ಎಲ್ಲಾ ಅದಂದು ನಾರಾಧಮನು..
ಮುಕುತಿಯನು ಈವನು ಶಕುತಿಯನು ಈವನು
ಭಕುತಿಯ ನೀನಿಟ್ಟೊಡೇ ಗುರುವಿನಲಿ..
ಅದುವೇ ಬದುಕಿನಾ ದಾರಿ.. ಅರಿವಿರಲಿ..
ಗುರುವಿರಲಿ.. ಗುರುವಿನಾ 

ಅಂತೆ ಕಂತೆಯೆಂಬ ದನಗಳಾ ಕೊರಳಿಗೆ 

ಚಿಂತೆಯೆಂಬ ನೊಗವನ್ನು ಕಟ್ಟಿ 

ಇಳೆಯ ಉತ್ತಿ ಬಿತ್ತಿದರೆ ದುಃಖದ ಕಳೆಯಲ್ಲದೆ 

ಸುಖದ ಬೆಳೆ ಬಂದೀತೇ ಗೆಳೆಯ???

ಚಿಂತೆ ಬಿಡು. ಹೊತ್ತ ಕಂತೆ ಬಿಡು. 

ಅಂತೆಕಂತೆಗಳ ಸುಡು. 

ಸಂತೆಯಲಿ ಸಂತನಿಗೆ ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲ,

ಬೆಲೆಯಿಲ್ಲದೆಡೆ ನಿನ್ನ ನೆಲೆಯಲ್ಲ. 

ಅತುಮದಾ ಸೆಳೆಯಿಹುದಲ್ಲಿ, ಅದರೆಡೆಗೆ ನಡೆ... 

ಇಂದಿನಿಂದ

ಭಾರತ ವಿಜಯ ನಾಮ ಸಂವತ್ಸರ...

ಏಕ ಭಾರತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಭಾರತ ಪರ್ವ...

ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಅಧ್ಯಾಯದ

ಮೋದಿ ಶಕೆ...

ಆರಂಭ...

ವಿಪರ್ಯಾಸ...

ಪ್ರಬುದ್ಧನಾಗಬೇಕು... ಮಾನವ..
ಬದ್ಧನಾಗಬೇಕು.... ಅಸಂಬದ್ಧಗಳ ಬಿಟ್ಟು...
ಸಿದ್ಧನಾಗಬೇಕು... ಮಾನವ...
ಬುದ್ಧನಾಗಬೇಕು... ಸದ್ದುಗದ್ದಲವ ಬಿಟ್ಟು...

ಆದರೆ...
ವಿಪರ್ಯಾಸ...

ಸುದ್ದಿ ಮಾಡುವ ಹಪಹಪಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಮಾನವ
ಬರೀ ವೃದ್ಧನಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ...

ಮಂಜು..

ನಿಮ್ಮೊಡನೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದಲ್ಲಿ... ಈ ಜನ್ಮವೇತಕ್ಕೆ????

ಇವೆಲ್ಲ ನಡೆದು ನೂರಾಹದಿನೈದು ವರ್ಷ!

Posted by ಅರುಂಧತಿ | Posted in ಚಕ್ರವರ್ತಿ ಅಂಕಣ | Posted on 1:06 AM

ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ಹನ್ನೊಂದು ಅಂತಾದರೂ ಕರೆಯಿರಿ, ೯/೧೧ ಅಂತಾದರೂ ಹೇಳಿ. ಮನಸ್ಸು ಅಮೆರಿಕಾದತ್ತ ಧಾವಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ವಿಶ್ವ ವ್ಯಾಪರ ಕೇಂದ್ರದ ಎರಡು ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನು ಭಯೋತ್ಪಾದಕರು ಉರುಳಿಸಿದ್ದು ಕಣ್ಮುಂದೆ ಅಲೆಅಲೆಯಾಗಿ ತೇಲಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನು? ಉರುಳುವ ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನು ಟಿವಿಯ ಮುಂದೆ ಕುಳಿತು ನೇರ ಪ್ರಸಾರದಲ್ಲಿ ನೋಡಿದವರಲ್ಲವೆ ನಾವು!?

ಆದರೆ ಈ ಅಮೆರಿಕಾ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ಹನ್ನೊಂದರಂದೇ ಇನ್ನೊಂದು ಸಾತ್ತ್ವಿಕ ಸುನಾಮಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ ಅಲುಗಾಡಿದ್ದು ಬಹುತೆಕರಿಗೆ ಮರೆತೇಹೋಗಿದೆ. ಅವತ್ತು ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಚಿಕಾಗೋದ ಸರ್ವಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನದ ವೇದಿಕೆ ಮೆಲೆ ನಿಂತು, ಕೇವಲ ಮೂರೂವರೆ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಅಮೆರಿಕೆಯನ್ನೇ ಧರೆಗೆ ಕೆಡವಿದ್ದರು.

ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಾರ ಮಾಡಿ. ಎರಡರಲ್ಲೂ ಅದೆಷ್ಟು ಅಂತರ! ರಾಕ್ಷಸೀ ವೃತ್ತಿಯಿಂದ, ಧರ್ಮಾಂಧತೆಯ ಮೂರ್ತ ರೂಪವಾಗಿದ್ದ ಲ್ಯಾಡೆನ್ ಕೆಡವಿದ್ದು ಅಮೆರಿಕೆಯ ಹೊರರೂಪದ ಎರಡು ಕಟ್ಟಡಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ. ಬಂದೂಕು, ಮದ್ದು ಗುಂಡುಗಳನೆಲ್ಲ ಬಳಸಿ ಲ್ಯಾಡೆನ್ ಮತ್ತವನ ಸಹಚರರು ಕಟ್ಟಡಗಳಿಗೆ ಧಕ್ಕೆ ನೀಡಿದರು, ಒಂದಷ್ಟು ಜೀವ ತೆಗೆದರು.
ಆದರೆ ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರು ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲೆ ನಿಂತು ಬರೀ ಮಾತಿನ ತುಪಾಕಿಯಿಂದ ಅಮೆರಿಕನ್ನರ ಅಂತಃಸತ್ತ್ವವನ್ನೇ ಅಲುಗಾಡಿಸಿಬಿಟ್ಟರು. ಅಲ್ಲಿನ ಜ್ಞಾನಿಗಳು, ಪಂಡಿತರು, ಅಲ್ಲಿ ನೆರೆದಿದ್ದ ಅನ್ಯ ಧರ್ಮೀಯರೆಲ್ಲರೂ ತಲೆದೂಗುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆಯ ಗಂಧ ಗಾಳಿಯಿಲ್ಲದ ಭೋಗ ಭೂಮಿಯ ಜನತೆಗೆ ಮಾತಿನ ಅಮೃತ ಸಿಂಚನ ಹರಿಸಿ ಜೀವದಾನ ಮಾಡಿದರು.

ಈ ಎರಡೂ ಘಟನೆಗಳ ಪರಿಣಾಮವೂ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರ. ಒಂದು ಘಟನೆಯ ನಂತರ ಅಮೆರಿಕಾ ಆಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿ, ಲ್ಯಾಡೆನ್ನನ ದೇಶವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಾಶಗೈದರೆ, ವಿವೇಕಾನಂದರ ಮಾತಿಗೆ ಮರುಳಾದ ಪಾಶ್ಚಾತ್ಯರನೇಕರು ಭಾರತದ ಸೇವೆಗೆ ಸಿದ್ಧರಾಗಿ ನಿಂತರು!

ಸ್ವಾಮಿ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಈ ಜೈತ್ರಯಾತ್ರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತ ಪವಾಡವೇ ಸರಿ. ಪರದೇಶಗಳ ಪರಿಚಯವೇ ಇಲ್ಲದ, ಹೊಟ್ಟೆ- ಬಟ್ಟೆಗಳ ಪರಿವೆ ಇಲ್ಲದ, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೇಗುವುದು, ಏನು ಮಾತನಾಡುವುದೆಂಬುದರ ಅರಿವಿಲ್ಲದ, ಕೊನೆಗೆ- ತಾನಾರೆಂಬ ಪರಿಚಯ ಪತ್ರವೂ ಇಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ದಿನ ಬೆಳಗಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ವಿಶ್ವವಿಖ್ಯಾತನಾಗಿದ್ದು ಪವಾಡವಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೇನು?

“ನ ರತ್ನಂ ಅನ್ವಿಷ್ಯತಿ ಮೃಗ್ಯಾತೇ ಹಿ ತತ್’ (ರತ್ನ ತಾನೇ ಯಾರನ್ನೂ ಅರಸುತ್ತ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ, ಅದು ಹುಡುಕಲ್ಪಡುತ್ತದೆ) ಎನ್ನುವಂತೆ ವಿವೇಕಾನಂದರ ಪ್ರಭೆ ತಾನೇತಾನಾಗಿ ಹರಡಿತು. ಇವರ ಪ್ರಭಾವಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕು ಮನೆಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿದ ಹಾರ್ವರ್ಡ್ ಯುನಿವರ್ಸಿಟಿಯ ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ರೈಟ್ ಎರಡು ದಿನ ಇವರೊಡನೆ ಮಾತು ಕತೆಯಾಡಿ ಉದ್ಗರಿಸಿದ್ದರು- “ಅಮೆರಿಕದ ನೆಲದ ಮೇಲೆ ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕುನೂರು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಜ್ಞಾನಿ ತಿರುಗಾಡಿದ ಉಲ್ಲೇಖಗಳೇ ಇಲ್ಲ!” ಎಂದು. ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಸರ್ವಧರ್ಮ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳಲು ತಮ್ಮ ಬಳಿ ಪರಿಚಯ ಪತ್ರವಿಲ್ಲ ಎಂದಾಗ ಆತ ನಕ್ಕುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. “ನೀವು ಯಾರೆಂದು ಕೇಳುವುದೂ, ಸೂರ್ಯನಿಗೆ ಹೊಳೆಯಲು ಏನಧಿಕಾರ ಎಂದು ಕೇಳುವುದೂ ಒಂದೇ!!” ಎಂದಿದ್ದರು.

ಚಿಕಾಗೋ ವೇದಿಕೆಯ ಮೇಲಿಂದ ಭುವಿ ಬಿರಿಯುವಂತೆ ಮೊಳಗಿದ ವಿವೇಕಾನಂದನ ಪಾದ ಚುಂಬಿಸಲು ಅಮೆರಿಕವೇ ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ನಿಂತಿತ್ತು. (ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಪಾದ್ರಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು. ಏಕೆಂದರೆ, ಅವರ ಉದ್ಯೋಗಕ್ಕೇ ಈತ ಸಂಚಕಾರ ತಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ!). ವಿವೇಕಾನಂದ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ನುಡಿದ. ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ನರ ನಾಡಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು, ನಮ್ಮ ನಾಡಿಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದುದು ಅನ್ನವೇ ಹೊರತು ಧರ್ಮವಲ್ಲವೆಂದ. ಸಾಧ್ಯವಿದ್ದರೆ ಅನ್ನ ಕೊಡಿ, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ತೆಪ್ಪಗಿರಿ ಎಂದುಬಿಟ್ಟ. ತನ್ನ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಬಗ್ಗೆ, ಧರ್ಮದ ಶ್ರೇಷ್ಠತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆತನಿಗೆ ಹೆಮ್ಮೆಯಿತ್ತು. ಅವನು ಮಾತಾಡಿದ್ದು ಸಂಗೀತವಾಯ್ತು. ನುಡಿದಿದ್ದೆಲ್ಲ ತುಪಾಕಿಯ ಗುಂಡಾಯ್ತು. ಶ್ರೀಮತಿ ಅನಿಬೆಸೆಂತರು ಹೇಳಿದರು; “ಆತ ಸಂನ್ಯಾಸಿಯಲ್ಲ, ತಾಯಿ ಭಾರತಿಯ ಅಂತರಾಳದ ಮಾತುಗಳನ್ನಾಡುವ ಯೋಧ”. ಅಮೆರಿಕದ ಪತ್ರಿಕೆ ಬರೆಯಿತು;“ಇವನಂತಹ ಬುದ್ಧಿವಂತರಿರುವ ನಾಡಿಗೆ ಮಿಷನರಿಗಳನ್ನು ಕಳಿಸುವುದೇ ಮೂರ್ಖತನ. ಭರತದಿಂದ ಇವನಂತಹ ಮಿಷನರಿಗಳನ್ನು ನಾವು ಕರೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಷ್ಟೆ!”

ಗುಲಾಮರ ನಾಡಿನಿಂದ ಹೊರಟಿದ್ದವ ಚಕ್ರವರ್ತಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ತನ್ನ ಹೃದಯ ತುಂಬಿದ್ದ ಪ್ರೇಮದ ಸುಧೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತೋಯಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಜರ್ಮನಿಯ ಥಾಮಸ್ ಕುಕ್ ಹೇಳಿದ್ದರು; “ಅದೊಮ್ಮೆ ಅವರ ಕೈಕುಲುಕಿ ಮೂರು ದಿನ ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ. ಆವರ ಪ್ರೇಮದ ಸ್ಪರ್ಷ ಆರದಿರಲೆಂದು!”

ರಕ್ ಫೆಲ್ಲರನಂತಹ ಸಿರಿವಂತರು ಅವನಡಿಗೆ ಬಿದ್ದರು. ಪಾದಗಳಿಗೆ ಅರ್ಪಿತವಾದ ಕುಸುಮವಾದರು. ವಿವೇಕಾನಂದರು ಗರ್ವದಿಂದ ಬೀಗಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ತಾಯಿ ಭಾರತಿಯೆಡೆಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಾಗಿದ. ನಿಮ್ಮ ಸೇವೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂಬ ಮನಸಿದೆ. ಏನು ಮಾಡಲಿ?” ಎಂದು ಕೇಳಿದವರಿಗೆ, “ನನ್ನ ಸೇವೆ ಮಾಡಬೇಕೆಂದರೆ ಭಾರತವನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿ” ಎಂದ. ಸಿದ್ಧರಾದವರನ್ನು ಕರೆತಂದ. ಹಗಲಿರುಳು ಭಾರತದ ಏಳ್ಗೆಯ ಕುರಿತು ಚಿಂತಿಸಿದ. ಅಮೆರಿಕದ ಬೀದಿಬೀದಿಗಳಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಆಳೆತ್ತರದ ಕಟೌಟು ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ತಾನು ಸರಳವಾಗೇ ಉಳಿದ. ಭಾರತಕ್ಕೆ ಮರಳಿದ. ಭಾರತದ ಜಪ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ದೇಹ ತ್ಯಾಗ ಮಾಡಿದ.
ಹಾಗೆ ದೇಹ ಬಿಟ್ಟ ವಿವೇಕಾನಂದರಿಗೆ ಕೇವಲ ಮೂವತ್ತೊಂಭತ್ತು ವರ್ಷ.

ಸ್ವಾಮೀ ವಿವೇಕಾನಂದರು ಚಿಕಾಗೋ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ ಹನ್ನೊಂದಕ್ಕೆ ನೂರಾ ಹದಿನೈದು ವರ್ಷಗಳಾದವು. ಅದಕ್ಕೇ ಇವೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಯ್ತು. ಅಷ್ಟೇ.

This game of life is really a very paradoxical game.

A Sufi story...

A man went to seek and search. He asked the first man outside the town, sitting under a tree ’How
to find a master?’ The man described him, saying ’These are the signs. he will be sitting under suchand-
such-a tree, he will have certain eyes, such-and-such-a vibe’... and all that. The man was very
happy – now he had a criterion – and for thirty years he searched. He came across many masters,
many people, and he became tired, disillusioned and frustrated – so much so that he turned back
home; he said ’It is all nonsense.’

He met that old man – now he was very old – when he was entering the town. Suddenly he was
surprised:’This is the tree that he described, this is the vibe.’ He looked into the eyes of the old man
and the old man started laughing.. This was the laughter and these were the eyes! He said ’But why
didn’t you tell me before? Why did I have to go into such suffering and a nightmare for thirty years?’
The old man said ’I told you, I described everything, but you didn’t even look at the tree! You were
not ready. The tree was here, I was here. When I was describing the eyes, I was looking into your
eyes, but you were not there.

When I was talking about the vibe, you were not ready to feel it; you were dead. These thirty years
have not been a wastage; they have prepared you. Now you can see the tree, you can look into my
eyes and you can feel the vibe. I am your master. You have come home! And don’t be angry with all
those people; they all have helped in their own ways. The good and the bad, the false and the true
– they all help.’

This game of life is really a very paradoxical game.

An ancient Tibetan proverb says

One hundred seekers start; ninety-nine are lost somewhere on the
way, go astray. Only one – that too, very rarely – reaches the goal of his search.

With this proverb is attached a small story....

Deep in the mountains there is a monastery, far away from Lhasa. The chief monk is getting old and
he wants a master from Lhasa to replace him. He sends a messenger, a young man, to the main
monastery in Lhasa to ask them, ”Our master is getting very old and he wants a man to replace
him.” After long, long difficulties of mountainous paths the young man finally reaches to the main
monastery.

An audience is given to him. And the master says to him, ”I can understand. I will send one hundred
people with you.”

The young man said, ”But I have asked only for one.” And the master said, ”Have you forgotten the
old proverb? A hundred should go; rarely, one reaches.”

The proverb was certainly known to the young man, but he could not trust that a hundred people
could go and only one would reach. But he could not argue either, with the chief of all the
monasteries of Tibet. One hundred monks followed the young man.

They had not gone very far when they were stopped by a few soldiers with naked swords, who said,
”Our small kingdom has lost its master. We need a master urgently. The pay is good, the palace to
live in, and you will be the only religious man in the whole kingdom. And we are simply conveying to
you the orders from the emperor. Refusal can be dangerous – you can see the naked swords.”

Many of those hundred monks started thinking, ”This is a good place – why unnecessarily go deep
into the mountains? It is close to Lhasa, the kingdom is rich, the monastery is rich, all facilities are
available, and you will be the high priest of the kingdom...” So not only one, many wanted to go.
The young man said, ”Have you forgotten?”

They said, ”We have not forgotten. You forget it – all! We are going to stay.”

The soldiers said, ”We need only one, but the monastery is big. If many of you want to come, you
can be part of the monastery and the emperor will be immensely happy.”

Half of the crowd disappeared. The young man could not believe....

Just a few miles further they were again prevented, this time by a crowd. They needed four priests
because the richest man’s daughter was being married, and the reward was going to be great.

”... And it is only a question of a few days, and then you can go on wherever you are going.”
Immediately, more than four were ready, but the crowd said, ”We don’t want more than four.”
The other monks tried to ask them, ”What are you doing? We have been sent for a certain purpose,
because of a certain message.”

They said, ”We are not going astray. It is only a question of a few days. Soon we will finish the
marriage and we will come a little faster and join you. Your journey is long. The path is tedious. And
we cannot miss this opportunity of earning, getting rewards, from the richest man.” Four persons
again disappeared.

In this way it went on, and the young man started feeling that ”Perhaps I am the only one who is
going to make it back!”

As they were passing a river, a very beautiful young woman with tears in her eyes said, ”You are all
compassionate people. My father is a famous hunter – I live with my father, my mother is dead. He
was supposed to come back this morning and it is evening and he is not back. And I am immensely
afraid in this lonely part of the Himalayas. Won’t you be kind enough, at least one, to be with me for
the night? And in the morning you can go as soon as my father comes home.”

Immediately a young man... in fact many were ready, but a young man said, ”I am coming. This is
the essential teaching of Gautama Buddha – compassion!”

And this goes on.... It is a long story, how people went on disappearing. Finally only two monks and
the young man remained. They were passing the last village and soon they would be arriving at the
monastery. It was already shining in the morning sun on the mountains.

In that village there was an atheist who challenged those monks: ”If you have any guts, first accept
my challenge for a debate. I don’t believe in Gautama Buddha and I don’t believe in his teachings,
and I am ready to fight on each and every point.”

The young man said to the remaining two fellows, ”Don’t get involved in this. Our monastery is there,
you can see it – so beautiful in the eternal snows of the Himalayas.”

But one of them said, ”I cannot move an inch. My master Gautama Buddha has been challenged.
I am going to remain here. Either I will convert this man to Buddhism or I will be converted to his
disciple-hood, however long it takes.” So he was left in that village.

Only one monk and the young man reached the monastery. The young man said, ”I have passed
through an immense experience. I had never thought that proverbs are so accurately true.”
The old master said, ”I knew he would send at least one hundred people because I had asked for
one.”

The young man said, ”But you never mentioned it to me.”

The old man said, ”There was no need to mention it. This is how things go on happening in this
world. We are fortunate that at least one has arrived. There is no certainty; there are so many
by-paths, so many allurements, and once you have gone astray it is not easy to come back to the
right path.”

The crowd consists of people who have all gone astray. Once in a while a courageous person comes out of the crowd and starts searching a path of his own. It needs daring, it needs courage, it needs intelligence. It needs trust in yourself, and also a deep understanding that you will be condemned by the crowd.

ಬೆಳಕಿನ ಹಾರೈಕೆ..

ಬೆಳಕೆಂದರೆ ಏನು??
ಒಳಗಿನದಾ?? ಹೊರಗಿನದಾ??
ಹೊರಗೆ ಬೆಳಕುಂಟು ಕಣ್ಣ ವಿಸ್ತಾರವಿದ್ದಷ್ಟು..
ಒಳಗೆ ಬೆಳಕಿದ್ದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಆಳವೆಷ್ಟು???
ಒಳಗಿರುವುದು ಕತ್ತಲೆಯಾ, ಬೆಳಕಾ??
ಬೆಳಕನ್ನು ಹೊದ್ದ ಕತ್ತಲೆಯಾ??
ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು ಹೊದ್ದ ಬೆಳಕಾ??
ಬಲ್ಲಿರಾ ನೀವು.. ಕಂಡಿರುವಿರಾ ನೀವು..???

ಇದ ಬಲ್ಲವರು ಇರುವರೇಕೆ ಸುಮ್ಮನೆ...
ಅವರು ಬಲ್ಲರು...
ಅಲ್ಲಿರುವುದು ನಮ್ಮನೆ... ಇಲ್ಲಿ ಬಂದೆವು ಸುಮ್ಮನೆ..

ತಿಳಿಯದವರದ್ದೇ ಆರ್ಭಟ..
ಹಣಕ್ಕಾಗಿ ಹಾರಾಟ.. ಜನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದಾಟ..
ಇಲ್ಲಿರುವುದೇ ನಮ್ಮನೆ.. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಸುಮ್ಮನೇ..

ಆತ್ಮ ಧ್ಯಾನಿಸೋ ಮನುಜ ಅಂದರು ಬಲ್ಲವರು...
ಬಲ್ಲವರಿಗಷ್ಟೇ ಗೊತ್ತು... ಒಳಗೆ ಬೆಳಕುಂಟು..

ಅಸತ್ಯದ ಮಾಯೆಯಿಂದ ಸತ್ಯದ ವಾಸ್ತವಿಕತೆಯೆಡೆಗೆ...
ಅಜ್ಞಾನದ ಕತ್ತಲಿನಿಂದ ಅರಿವೆಂಬ ಬೆಳಕಿನೆಡೆಗೆ..
ಸಾವೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯಿಂದ ಬದುಕೆಂಬ ಅಮರತ್ವದೆಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತಿರಲಿ ಪಯಣ...
ಇದು ಬದುಕಿನಾಚೆಗಿನ ಬದುಕಿಗೆ ಹೋಳಿಗೆಯ ಹೂರಣ..

ನನ್ನೆಲ್ಲಾ ಗೆಳೆಯ, ಗೆಳತಿಯರಿಗೆ...

ಬೆಳಕಿನ ಹಬ್ಬದ ಹೊಂಬೆಳಕಿನ ಶುಭಾಶಯಗಳು...

Why God Allows Pain

This is one of the best explanations of why God allows pain and suffering that I have seen...


A man went to a barbershop to have his hair cut and his beard trimmed.
As the barber began to work, they began to have a good conversation.
They talked about so many things and various subjects.
When they eventually touched on the subject of God, the barber said:
"I don't believe that God exists."

"Why do you say that?" asked the customer. "Well, you just have to go out in the street to realize that God doesn't exist.
Tell me, if God exists, would there be so many sick people?
Would there be abandoned children?

If God existed, there would be neither suffering nor pain.
I can't imagine a loving God who would allow all of these things."
The customer thought for a moment, but didn't respond because he didn't want to start an argument.
The barber finished his job and the customer left the shop.

Just after he left the barbershop, he saw a man in the street with long, stringy, dirty hair and an untrimmed beard.
He looked dirty and unkempt. The customer turned back and entered the barber shop again and he said to the barber:
"You know what? Barbers do not exist."
"How can you say that?" asked the surprised barber.
"I am here, and I am a barber. And I just worked on you!"
"No!" the customer exclaimed. "Barbers don't exist because
if they did, there would be no people with dirty long hair and untrimmed beards, like that man outside."

"Ah, but barbers DO exist! That's what happens when people do not come to me."
"Exactly!" affirmed the customer. "That's the point! God, too, DOES exist!
That's what happens when people do not go to Him and don't look to Him for help.
That's why there's so much pain and suffering in the world."

What Is Ego Really?

Most people think of the word Ego and think that it means your "arrogant" or you think that you are "better than others". Is that truly the definition of Ego? Is that the only example of Ego?

Absolutely not. Ego is an invisible shield planted around yourself to protect yourself from the outside world. Ego shows up in all sorts of ways.

Ego is being "shy" and not wanting to talk to people. Ego is fear of what others might think of you. Ego is self critical and refuses to accept compliments. Ego is a lack of trust for people because your trust has been violated. Ego is living inside of a comfort zone, because you are afraid of failing. Ego is thinking that everything you do is perfect or striving for perfection. Ego is taking the credit when it doesn't belong to you or not liking it when someone else gets credit. Ego is giving up on the persistence God implanted in you. Ego is being closed minded.

Ego is not allowing yourself to learn and grow for fear of the responsibility that comes with that. Ego is not forgiving because you feel justified in your anger. Ego chooses to take offense to what others say or do. Ego is self righteous and critical. Ego is false humility. Ego is oppression and not wanting to move past the past. Ego is having to be in control of everything. Ego is thinking nobody can do it better than you. Ego is an inability to admit you need help. The Ego needs to "keep up with the Jones". Ego needs to appear like everything is perfect when it isn't. Ego is a victim. Ego is pride.

This is only a few examples of Ego. We all comfortably wear our Ego. We just need to make the choice daily to take the invisible shield off and be the true person God intended for us to be. He is in control, he knows our path, he is ready to take on ALL road bumps in our path. If we hand over complete control to God and not try to live it alone, our Ego will safely be left outside the doorway of our life.

In short, Ego is Edging God Out.

This story has always made me immensely happy.

The emperor of China was a very great painter; he loved painting, and he used to call other painters
to the palace every year to have an exhibition. When he had become very old, he declared, at one
annual function, ”Now I am very old and I want to see the most perfect painting in the world. I will
provide space in the palace to the painter, and whatever he needs...”

So a few painters who thought they could create such a painting stayed in the palace. Somebody
completed his painting in one month and brought it to the emperor. He had done well, but it was not
the most perfect.

By and by three years passed, and only one painter remained. For three years he had been painting
– and he was not painting on canvas; he was painting on the wall of the palace where his room was
allotted to him.

He had painted a beautiful forest... and a moonlit night, a small river, and a very small footpath going
round and round around the trees and then disappearing in the forest.

After three years he came to the emperor and said, ”Now you can come. Whatever I can do I have
done. I think it is the most perfect painting in the world. So I invite Your Honor to come, and I don’t
ask any reward – these three years were the most precious that I have lived. Just your seeing it is
enough.”

All the other painters had been painting for reward, and when you are painting out of some
motivation, for some reward, your painting cannot be perfect. Your motivation will be the dust.
This painter said, ”I am not at all interested in any reward; you have already given it to me. These
three years I have lived such a beautiful life, day and night; nothing could be more than you have
given me. Now just look at the painting so that I can go back home. My children, my wife, may be
waiting for me.”

The emperor went with him. Certainly this painter had done the greatest job. He became so
interested that he asked the painter, ”Where does this small path go, finally?”

The painter said, ”I have never gone on it but if you are willing to come with me, we can go and see
where it leads. This question has arisen in me also many times, ‘Where does this small path lead?’”
So the painter and the emperor both entered the path and disappeared behind the trees, and nothing
has been heard about them since.

This story has always made me immensely happy. There is no returning from perfection, there is no
going back. Perfection takes you and you disappear.

This is a beautiful story....

A king told his court that he wants the whole of wisdom condensed into
one sentence, and the sentence has to be as small as possible so that he can engrave it inside his
diamond ring. And he will look at it only in a situation when there is no way out.

It was a difficult task. But one of his ministers said – ”I will prepare it. Give me the ring. But don’t
look at it until every other possibility is finished and you are facing death – in the ultimate emergency,
because only then will you understand it.” The king was curious, but he had to give his word that he
would not look at it.

Soon the day came when the country was invaded, the king was defeated; he escaped into the
mountains to hide. He reached a point where there was the end of the mountain, and an abysmal
depth facing him. There was no way to go further, and back he could not go. He could hear the
enemy, the horses, approaching.

He waited for a few minutes. When he heard the steps of the horses so close that it was only
a question of a few seconds till he would be caught, he took off the diamond ring, looked – and
laughed in that silent place. The whole valley was full of his laughter, because what was written was
a very simple sentence. In his ring it was engraved: ”This too will pass.”

The whole wisdom he had asked for – and this is the essence of the whole of wisdom: This too will
pass.

And as it happened, the horses must have turned some other way, and he heard their steps going
farther and farther away.

He gathered his army again, won back his country, and there was great celebration all over the
capital because they had become again independent. He was garlanded, his chariot was full of
flowers, and people were throwing flowers in joy, and dancing and singing. At that moment he again
took off his diamond ring and read the sentence: This too will pass. And this moment became his
enlightenment.

Sadness comes, joy comes, and everything passes by.

YOUR ATTEMPT MAY FAIL, ಬಟ್...

It's called Mindset!!

As my friend was passing the elephants, he suddenly stopped, confused by the fact that these huge creatures were being held by only a small rope tied to their front leg. No chains, no cages. It was obvious that the elephants could, at anytime, break away from the ropes they were tied to but for some reason, they did not. My friend saw a trainer nearby and asked why these beautiful, magnificent animals just stood there and made no attempt to get away.

"Well," he said, "when they are very young and much smaller we use the same size rope to tie them and, at that age, it's enough to hold them. As they grow up, they are conditioned to believe they cannot break away. They believe the rope can still hold them, so they never try to break free." My friend was amazed. These animals could at any time break free from their bonds but because they believed they couldn't, they were stuck right where they were.

Like the elephants, how many of us go through life hanging onto a belief that we cannot do something, simply because we failed at it once before? So make an attempt to grow further.... Why shouldn't we try it again?

"YOUR ATTEMPT MAY FAIL, BUT NEVER FAIL TO MAKE AN ATTEMPT."

George Carlin's Views on Aging:

IF YOU DON'T READ THIS TO THE VERY END, YOU HAVE LOST A DAY IN YOUR LIFE...

George Carlin's Views on Aging:

Do you realize that the only time in our lives when we like to get old is when
we're kids? If you're less than 10 years old, you're so excited about aging that
you think in fractions.

"How old are you?" "I'm four and a half!" You're never thirty-six and a half.
You're four and a half, going on five! That's the key.

You get into your teens, now they can't hold you back. You jump to the next
number, or even a few ahead.

"How old are you?" "I'm gonna be 16!" You could be 13, but hey, you're gonna be
16! And then the greatest day of your life .... you become 21. Even the words
sound like a ceremony . . . YOU BECOME 21. YESSSS!!!

But then you turn 30. Oooohh, what happened there? Makes you sound like bad
milk! He TURNED; we had to throw him out. There's no fun now, you're Just a
sour-dumpling. What's wrong? What's changed?

You BECOME 21, you TURN 30, then you're PUSHING 40. Whoa! Put on the brakes,
it's all slipping away. Before you know it, you REACH 50 and your dreams are
gone.

But wait!!! You MAKE it to 60. You didn't think you would!

So you BECOME 21, TURN 30, PUSH 40, REACH 50 and MAKE it to 60.

You've built up so much speed that you HIT 70! After that it's a day-by-day
thing; you HIT Wednesday!

You get into your 80s and every day is a complete cycle; you HIT lunch; you TURN
4:30; you REACH bedtime. And it doesn't end there. Into the 90s, you start
going backwards; "I Was JUST 92."

Then a strange thing happens. If you make it over 100, you become a little kid
again. "I'm 100 and a half!" May you all make it to a healthy 100 and a half!!

HOW TO STAY YOUNG:

1. Throw out nonessential numbers. This includes age, weight and height. Let the
doctors worry about them. That is why you pay "them "

2. Keep only cheerful friends. The grouches pull you down.

3. Keep learning. Learn more about the computer, crafts, gardening, whatever.
Never let the brain idle. "An idle mind is the devil's workshop." And the
devil's name is Alzheimer's.

4. Enjoy the simple things.

5. Laugh often, long and loud. Laugh until you gasp for breath.

6. The tears happen. Endure, grieve, and move on. The only person, who is with
us our entire life, is ourselves. Be ALIVE while you are alive.

7. Surround yourself with what you love, whether it's family, pets, keepsakes,
music, plants, hobbies, whatever. Your home is your refuge.

8. Cherish your health: If it is good, preserve it. If it is unstable, improve
it. If it is beyond what you can improve, get help.

9 Don't take guilt trips. Take a trip to the mall, even to the next county; to
a foreign country but NOT to where the guilt is.

10. Tell the people you love that you love them, at every opportunity.

AND ALWAYS REMEMBER:

Life is not measured by the number of breaths we take, but by the moments that
take our breath away.

Lead a Happiest Life...

God Bless All...

Be thankful for what you have.

Have a Blessed Day

A blind boy sat on the steps of a building with a hat by his feet.

He held up a sign which said: "I am blind, please help."

There were only a few coins in the hat.

A man was walking by. He took a few coins from his pocket and dropped them into the hat.

He then took the sign, turned it around, and wrote some words. He put the sign back so that everyone who walked by would see the new words.

Soon the hat began to fill up. A lot more people were giving money to the blind boy.

That afternoon the man who had changed the sign came to see how things were.

The boy recognized his footsteps and asked, "Were you the one who changed my sign this morning? What did you write?"

The man said, "I only wrote the truth. I said what you said but in a different way."
What he had written was: "Today is a beautiful day and I cannot see it."

Do you think the first sign and the second sign were saying the same thing?

Of course both signs told people the boy was blind. But the first sign simply said the boy was blind.

The second sign told people they were so lucky that they were not blind.

Should we be surprised that the second sign was more effective?

Moral of the Story: Be thankful for what you have. Be creative. Be innovative. Think differently and positively.

Invite others towards good with wisdom. Live life with no excuse and love with no regrets.

When life gives you a 100 reasons to cry, show life that you have 1000 reasons to smile.

Face your past without regret. Handle your present with confidence.

Prepare for the future without fear. Keep the faith and drop the fear.


Great men say, "Life has to be an incessant process of repair and reconstruction, of discarding evil and developing goodness! In the journey of life, if you want to travel without fear, you must have the ticket of a good conscience."

The most beautiful thing is to see a person smiling!
And even more beautiful is, knowing that you are the reason behind it!!!

ಆರೋಗ್ಯ

ಆರೋಗ್ಯವೆಂಬುದು ಭಾಗ್ಯಕ್ಕಿಂತ ಮಿಗಿಲಾದುದು. ಆರೋಗ್ಯವಿದ್ದರೆ ಭಾಗ್ಯವಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸುವವರೆಷ್ಟೋ ಮಂದಿ. ಇಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಸರಳ ಸಲಹೆಗಳೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಆರೋಗ್ಯದ ಬಗೆಗಿನ ತಿಳುವಳಿಕೆಗಳನ್ನು ವಿಶದಪಡಿಸುತ್ತ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ.

ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಲವರಿಗೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸವಿದೆ. ಅದೇನೆಂದರೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಜ್ವರಕ್ಕೂ ವೈದ್ಯರಲ್ಲಿಗೆ ಓಡುತ್ತಾರೆ. ವೈದ್ಯರು ಬರೆದುಕೊಟ್ಟ ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕುಡಿಯುತ್ತಾರೆ. ಕೆಲವರು ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ತಾವೇ ಕೆಲವು ಮಾತ್ರೆಗಳನ್ನು ಕೊಂಡು ಸೇವಿಸುತ್ತಾರೆ. ಸ್ವತಹ ವೈದ್ಯರಾಗುವವರೂ ಇದ್ದಾರೆ. ಅವರು ಇತರರಿಗೂ ಸಲಹೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾರೆ. ಜ್ವರ ಬರುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಾಕ್ಷಣ ಪ್ಯಾರಸೆಟಮೊಲ್ ನುಂಗುತ್ತಾರೆ.

ಆದರೆ ಈ ಮಾತ್ರೆಗಳು, ಚುಚ್ಚು ಮದ್ದು ಮಾತ್ರವೇನ ಆರೋಗ್ಯಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ? ಇಲ್ಲ... ನಮ್ಮ ಪ್ರಾಚೀನ ಗ್ರಂಥಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಹಲವಾರು ಸುಲಭ ಮಾರ್ಗಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಒಂದು ವರ್ಗ ಅವುಗಳನ್ನು ರಹಸ್ಯವಾಗಿಟ್ಟಿದೆ. ಎಲ್ಲಿಯೂ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿಲ್ಲ. ಸ್ವಾರ್ಥ ಸಾಧನೆಯೇ ಇದರ ಉದ್ದೇಶ. ಇಲ್ಲಿ ನಾನು ಹಲವು ಹಳೆಯ ಗ್ರಂಥಗಳಿಂದ ಆಯ್ದ ಕೆಲವು ವಿಚಾರಗಳನ್ನ ನಿಮ್ಮ ಮುಂದಿಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಉಸಿರಾಟ...

ಈ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೆಷ್ಟು ಗೊತ್ತು? ಉಸಿರಾಟವೊಂದರಿಂದಲೇ ನಾವು ಹಲವು ಬಗೆಯ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಂದ ಪಾರಾಗಬಹುದೆಂಬ ಸತ್ಯ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತೇ? ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಇಲ್ಲಿದೆ ನೋಡಿ ಆ ರಹಸ್ಯದ ಅನಾವರಣ. ಸಾಧಾರಣವಾಗಿ ನಾವು ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ೧೫ ಬಾರಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತೇವೆ. ಅದು ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ನಡೆಸುವ ಉಸಿರಾಟ. ಹೀಗೆ ಉಸಿರಾಡಿ ನಾವು ೬0-೭೦ ವರ್ಷ ಬದುಕಬಲ್ಲೆವಾದರೆ, ಇನ್ನು ಧೀರ್ಘ ಉಸಿರಾಟ ನಡೆಸಿದರೆ? ಖಂಡಿತ ೧೦೦ ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ವರ್ಷ ಬದುಕಬಲ್ಲೆವು.

ಹಿಂದೆ ತ್ರೆತ, ದ್ವಾಪರ ಯುಗಗಳಲ್ಲಿ ಜನ ೧೦೦೦ ವರ್ಷ, ೫೦೦ ವರ್ಷ ಬದುಕಿದ ಉದಾಹರಣೆಯಿದೆ. ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ ಎನ್ನುವಿರಾ? ಸಾಧ್ಯವಿದೆ. ಧೀರ್ಘ ಉಸಿರಾಟದ ಮೂಲಕ. ಆಮೆ ನಿಮಿಷಕ್ಕೊಂದು ಬಾರಿ ಮಾತ್ರ ಉಸಿರಾಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದು ೩೦೦ ವರ್ಷ ಬದುಕುತ್ತದೆ. ನಾಯಿ ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ೧೦೦ ಬಾರಿ ಉಸಿರಾಡುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೇ ೧೫ ವರ್ಷಕ್ಕಿಂಥಾ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಬದುಕಲಾರದು. ಒಮ್ಮೆ ಒಂದು ನಿಡಿದಾದ ಶ್ವಾಸ ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳಿ. ಹೇಗೆಂದರೆ ನಿಮ್ಮ ಉಸಿರ ತಿತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡ ಗಾಳಿ ನಿಮ್ಮ ಕಾಲ ಹೆಬ್ಬೆರಳಿಗೂ ತಲುಪುವ ಹಾಗೆ.

ಪ್ರತಿ ಉಸಿರಾಟ ಲಯಬದ್ಧವಾಗಿರಲಿ. ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ನಿಮ್ಮ ದೇಹದ ಪ್ರತೀ ಅಂಗಗಳನ್ನೂ ನೆನೆಸಿಕೊಂಡು ಉಸಿರೆಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗಿ. ಉಸಿರು ನಿಮ್ಮ ಶ್ವಾಸಕೋಶ ತಲುಪಿದರಷ್ಟೇ ಸಾಲದು. ಅದು ದೇಹದ ಉಳಿದೆಲ್ಲ ಅಂಗಗಳಿಗೂ ತಲುಪಬೇಕು. ಆಗ ಅವುಗಳ ಕಾರ್ಯಕ್ಷಮತೆ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಆರೋಗ್ಯವೂ ವೃದ್ಧಿಸುತ್ತದೆ. ನೀವು ಧೀರ್ಘವಾಗಿ ಎಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಉಸಿರಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟು ಶಕ್ತಿ ಇರುತ್ತದೆ. ಆ ಶಕ್ತಿ ನಿಮ್ಮ ದೇಹವನ್ನೆಲ್ಲಾ ವ್ಯಾಪಿಸುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ದೇಹಕ್ಕೆ ಚೈತನ್ಯ ತಂದುಕೊಡುತ್ತದೆ.

ಹಣ

ಹಣ...

ಬಡವರ ಜಗತ್ತು ಈ ಪದ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದೊಡನೆ ಬೆಚ್ಚಿ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಚಡಪಡಿಸುತ್ತದೆ. ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಲು ಶತ ಪ್ರಯತ್ನಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಸೋತು ಕೈ ಚೆಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಹಣ ನಮಗೆ ಆಗಿ ಬರೋಲ್ಲ, ಅದೇನಿದ್ದರೂ ಬಲ್ಲಿದರ, ಎಂದಿದ್ದರೂ ಶ್ರೀಮಂತರ ಸೊತ್ತು ಎಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ.. ಅವರ ಹಣದ ಬಗೆಗಿನ ಭಾವನೆಗಳು ಬೇರೆಯದೇ ತೆರನಾಗಿರುತ್ತವೆ. ಹಣಕ್ಕೂ ಮನಸಿಗೂ ಯಾವ ನಂಟು ಎಂದಿರಾ? ಇದೆ. ಹಣಕ್ಕೂ ಮನಸಿಗೂ ನಂಟು ಇದೆ. ಈ ಹಣವನ್ನು ಹೇಗಾದರೂ ಸಂಪಾದಿಸಬೇಕೆಂಬ ಮನಸಿನ ಆಲೋಚನೆಯೇ ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತ.

ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ?

ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಿದೆ. ಗಮನಿಸಿ. ನಾವು ಚಿಕ್ಕವರಿದ್ದಾಗಿಂದಲೂ ಹಣದ ಪ್ರಸ್ತಾಪವಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅದರ ಕೊರತೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಚರ್ಚಿಸಿರುತ್ತೇವೆ. ದುಡ್ಡು ಎಂದಾಗ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಮುಖಚಹರೆಯೇ ಬದಲಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ದುಡ್ಡು ಮರದ ಮೇಲೆ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ? ದುಡ್ಡು ಯಾರತ್ರ ಇದೆ? ಹೇಗೋ ಹೊಂದಿಕೊಂಡು ಹೋಗು... ಹೀಗೆ ನಾನಾ ಕಾರಣ ಕೊಟ್ಟು ಹಣದ ಕೊರತೆಯನ್ನೇ ದೊಡ್ಡದು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಗೆ ಮುಗಿಯಿತು. ನಾವು ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವರಾದ ಮೇಲೂ ಹಣದ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅದರ ಕೊರತೆಯ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿರುತ್ತೇವೆ. ಅಂದರೆ ನಮಗಾರಿಗೂ ಹಣದ ವಿಪುಲತೆಯ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡಲಾಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ವಾತಾವರಣ ಏರ್ಪಡುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

ಆದರೆ ಬಲ್ಲಿದರ, ಶ್ರೀಮಂತರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಾಗಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಹಣದ ವಿಪುಲತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚೆಯಾಗುತ್ತದೆ. "ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದು, ಒಳ್ಳೇ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಸಿಗುತ್ತೆ." ಅಂತಾನೆ ಬಡ ಅಪ್ಪ. ಆದರೆ ಶ್ರೀಮಂತ ಅಪ್ಪ 'ಚೆನ್ನಾಗಿ ಓದೋ, ಒಳ್ಳೇ ಕಂಪನಿಯನ್ನು ಕೊಂಡುಕೋಬಹುದು". ಅಂತಾನೆ. ಅಂದರೆ ನಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಯೇ ನಮ್ಮ ಬಡತನಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇ? ಅಕ್ಷರಶಃ ಹೌದು!

ಬಡವನಾರ್? ಮಡದಿಯೊಲವಿನ ಸವಿಯನರಿಯದವನ್,
ಚಿಣ್ಣರಾಟದಿ ಬೆರೆತು ನಗಲರಿಯದವನ್,
ಉಡುರಾಜನೋಲಗದಿ ಕುಳಿತು ಮೈಮರೆಯದವನ್,
ಬಡಮನಸೆ ಬಡತನವೋ ಮರುಳ ಮುನಿಯ

ಎಂದು ಡಿವಿಜಿಯವರು ಸೊಗಸಾಗಿ ತಮ್ಮ ಮರುಳ ಮುನಿಯನ ಕಗ್ಗದಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಮನಸಿನ ಆಲೋಚನೆಗಳು ಬಡವಾದರೆ ಬದುಕಿಗೂ ಬಡತನ ಖಂಡಿತ. ನಿಮ್ಮ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನು ವಿಸ್ತಾರಗೊಳಿಸಿ. ಬೃಹತ್ತಾಗಿಸಿ. ಆಲೋಚಿಸಿ... ಶ್ರೀಮಂತರಾಗಿ... ಹೇಗೆ? ನೆಪೋಲಿಯನ್ ಹಿಲ್ ಬರೆದ "ಥಿಂಕ್ ಅಂಡ್ ಗ್ರೋ ರಿಚ್" ಓದಿ. ಅದು ಕನ್ನಡದಲ್ಲೂ ಅನುವಾದಿತವಾಗಿದೆ.

ಒಂದು ಉಪಾಯ ಹೇಳಲಾ?

ನಿಮ್ಮ ಕಿಸೆಯಲ್ಲೋ ಹಣದ ಥೈಲಿಯಲ್ಲೋ ರೂ. ೫೦೦/- ರ ಗರಿಗರಿ ನೋಟು ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಅದನ್ನು ಖರ್ಚು ಮಾಡದಿರಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿ. ಪೇಟೆಯಲ್ಲಿ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತಾ ಸಾಗುತ್ತಾ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳುವ ಇಷ್ಟದ ವಸ್ತುಗಳ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿ. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹಣವಿದೆ, ಇದನ್ನು ಕೊಂಡು ಕೊಳ್ಳಬಹುದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳಿ.
ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಹಾಗಂದುಕೊಳ್ಳಿ ಅಷ್ಟೇ. ಹೀಗೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದ ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಮನಸಿನಲ್ಲಿಯೇ "ನನ್ನ ಬಳಿ ಹಣವಿದೆ. ಇದನ್ನು ಕೊಳ್ಳಬಹುದು." ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋಗಿ.
ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಹಾಗಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಥೈಲಿಯಲ್ಲಿರುವ ಹಣದ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನವಿಡಿ. ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಹಣವಿದ್ದಾಗ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಭದ್ರತಾ ಭಾವನೆ ಇರುತ್ತದೆ. ಆ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಉಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ.

ದಿನಕ್ಕೆ ಹಾಗೆ ಸುಮಾರು ೧೫ ಸಾವಿರ ರೂಪಾಯಿಗಳಷ್ಟು ಮಾನಸಿಕ ಖರೀದಿ ನಡೆಸಿ. ಹೀಗೇ ಕೆಲ ದಿನ ಮಾಡಿ. ಆಗ ನೋಡಿ. ನಿಮ್ಮ ಕೊರತೆಯೆಂಬ ಮನಸ್ತತ್ವ ಮಾಯವಾಗಿ ಆ ಜಾಗಕ್ಕೆ ವಿಪುಲತೆ ಬಂದು ಕೂಡುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ನೀವು ಪ್ರತಿ ಬಾರಿ ಹಣವಿದೆ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಹಣವಿದೆ ಎಂದು ಅಂದುಕೊಂಡಾಗ ಅದು
ಸುಪ್ತ ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚಾಗಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಯಥಾ ಪ್ರಕಾರ ಸುಪ್ತ ಮನಸು ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಉನ್ನತ ಮನಸಿಗೆ ರವಾನಿಸುತ್ತದೆ. ಉನ್ನತ ಮನಸು ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಏರ್ಪಾಟು ಮಾಡುತ್ತದೆ.

ನಿಮಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲಿಂದಲೋ ಹಣ ಒದಗಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬರುತ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಬಳಿಗೆ ಅಪಾರ ಹಣ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ತಲುಪುತ್ತದೆ. ಬೇಕಾದರೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸಿ ನೋಡಿ.

ಆಕರ್ಷಣೆಯ ನಿಯಮ

ಆಕರ್ಷಣೆ...

ಏನಿದು? ಮನಸಿನ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವುದು ಬಿಟ್ಟು ಈ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಯಾಕೆ ಎಂದಿರಾ? ಈ ಮನಸಿಗೂ ಆಕರ್ಷಣೆಗೂ ಎಲ್ಲಿಲ್ಲದ ನಂಟು... ಹೇಗೆ? ವಿವರಿಸುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತೇನೆ... ಮನಸು... ಎಲ್ಲಿದೆ? ಈ ಭೌತ ಶರೀರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಿ ಕಾಣಸಿಗುತ್ತದೆ? ಎಲ್ಲಿಯೂ ಇಲ್ಲ...
ಹಾಗಾದರೆ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಹಿಂಡಿ ಹಿಪ್ಪೆ ಮಾಡುವ ಈ ಮನಸು ನಮ್ಮೊಳಗಿಲ್ಲ... ಅಂದರೆ ಮತ್ತೆಲ್ಲಿದೆ?
ವಿಜ್ಞಾನಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ ಅದು ನಾವೆಲ್ಲಿ ನೋಡುತ್ತಿರುವೆವೋ ಏನನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿರುವೆವೋ ಅಲ್ಲಿದೆ. ತಮಾಷೆ ನೋಡಿ...
ನಮ್ಮೊಳಗಿಲ್ಲದ ಒಂದು ನಮ್ಮೊಳಗನ್ನು ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಹೊರಗನ್ನು ಹೇಗೆ ಅಧ್ವಾನ ಮಾಡಬಲ್ಲುದು ಹಾಗೂ ಪ್ರಧಾನ ಮಾಡಬಲ್ಲುದು...

ವಿಪರ್ಯಾಸವೆಂದರೆ... ನಾವು ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಆಲೋಚಿಸಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ನಮ್ಮದಲ್ಲವೇ ಅಲ್ಲ... ಅದು ಹೊರಗಿನದ್ದು...
ಅಧ್ಯಾತ್ಮಿಕವಾಗಿ ವಿವರಿಸುವುದಾದರೆ... ನಮ್ಮ ಭೌತ ಶರೀರಕ್ಕೆ ಒಂದು ಹೊರಮೈ ಇದೆ. ಅದೇ ಆಕಾಶ ಶರೀರ... ದೇಹದ ಸುತ್ತಲು ಒಂದು ಬೆಳಕಿನ ರೇಖೆ ಹೊಮ್ಮಿದ ಹಾಗೆ... ಈ ಆಕಾಶ ಶರೀರಕ್ಕೆ ಬಂದು ಈ ಆಲೋಚನೆಗಳು ತಾಕುತ್ತವೆ...
ತಾಕಿದ್ದು ಮನಸಿಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ... ಮನಸು ಆಲೋಚನೆಗೊಳಗಾಗುತ್ತದೆ... ನಮಗೆ ತಿಳಿಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ... ಅಷ್ಟು ದುರ್ಬಲರು ನಾವು...
ಸಿನೆಮಾ.. ಎಂದು ಆಲೋಚನೆ ಮೂಡಿದ ಕೂಡಲೇ ಉಳಿದೆಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಸುಳಿಯತೊಡಗುತ್ತವೆ...
ಯಾವ ಚಿತ್ರ? ಯಾವ ಚಿತ್ರಮಂದಿರ? ಯಾವ ಪ್ರದರ್ಶನ? ಎಷ್ಟು ಜನ ಹೋಗುವುದು? ಎಷ್ಟು ಗಂಟೆಗೆ ಹೊರಡುವುದು? ನಡುವೆ ಏನು ತಿನ್ನುವುದು? ಎಲ್ಲಿ ತಿನ್ನುವುದು?
ಟಿಕೇಟು ಸಿಗದಿದ್ದರೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು?
ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿ ಇಬ್ಬರೇ ಆದರೆ ಯಾವ ಸಾಲು... ಯಾವ ಸಾಲು ಸುರಕ್ಷಿತ?
ಹೀಗೆ... ಒಂದು ಆಲೋಚನೆಗೆ ನೂರು ಆಯಾಮಗಳು ದೊರಕುತ್ತವೆ...


ಇರಲಿ... ಈಗ ಆಕರ್ಷಣೆಯ ವಿಚಾರ ಮಾಡೋಣ. ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿಯಮವಿದೆ.
ಜಗತ್ತು ಆ ನಿಯಮದ ಪ್ರಕಾರವೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಇನಿತೂ ತಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ...
ಅದುವೇ ಆಕರ್ಷಣೆಯ ನಿಯಮ. ಇಂದು ನೀವು ಒಂದು ವಾಹನ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡಿರಿ.
ಮರುದಿನವೋ, ಮರುವಾರವೋ, ಮರು ತಿಂಗಳೋ, ಮರುವರ್ಷವೋ ನಿಮ್ಮ ಅನಿಸಿಕೆಯನ್ನು ನಿಜ ಮಾಡಿದಿರಿ.
ಅಂದರೆ... ನೀವು ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದಕ್ಕೂ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದು ನಿಜವಾಗುವುದಕ್ಕೂ ನಡುವೆ ಏನೇನು ಮಾಡಿದಿರಿ?
ಬಹಳಷ್ಟು ಜನಕ್ಕೆ ನೆನಪಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಅವರು ಅಂದುಕೊಂಡ ಸಮಯದಿಂದ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಸಮಯದವರೆವಿಗೂ
ಅದರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.
ಕಲ್ಪನೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಅವರಿಗೇ ತಿಳಿಯದ ಹಾಗೆ ಅವರ ಅನಿಸಿಕೆಗೆ, ಕನಸಿಗೆ, ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಜೀವ ತುಂಬುತ್ತಾರೆ.
ಅದನ್ನೊಂದು ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತಾರೆ.
ಅದನ್ನೊಂದು ಶಕ್ತಿಯಾಗಿ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅಷ್ಟು ಸಾಕು. ಅವರ ಅನಿಸಿಕೆ ನಿಜವಾಗಲು.

ಅವರ ಅನಿಸಿಕೆ ವಿಶ್ವದ ಅಂತಹುದೆ ಅನಿಸಿಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಬೆರೆಯುತ್ತದೆ.
ಅದೊಂದು ಕಂಪನವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಡುತ್ತದೆ.
ಆ ಕಂಪನವು ತನ್ಮೂಲಕ ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಹಾಗೆ
ವ್ಯಕ್ತಿಗಳನ್ನು, ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನು, ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತದೆ.
ಹೀಗೆ ಯಾರೋ ನಿಮ್ಮ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಬ್ಯಾಂಕು ಸಾಲ ಕೊಡುತ್ತದೆ.
ನಿಮಗೆ ಎಲ್ಲಿಂದಲೋ ಹೇಗೋ ಹಣ ಒದಗಿ ಬರುತ್ತದೆ.

ಇದನ್ನೇ "ಆಕರ್ಷಣೆಯ ನಿಯಮ" ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ.

ಕನಸು

ಹೌದು... ಕನಸಿಗು ಮನಸಿಗೂ ಒಂದು ನಂಟು ಇದೆ. ಮನಸಿನಲ್ಲಿ ಬಯಸಿದ್ದು ಕನಸಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತದೆ. ಹೇಗೆ? ಪ್ರಶ್ನೆಯಿರುವುದೇ ಅಲ್ಲಿ. ನಮ್ಮ ಪ್ರತಿ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಸುಪ್ತ ಮನಸು(ಮುಂದೆ ವಿವರಿಸುತ್ತೇನೆ) ಒಂದು ಕಡೆ ಕೂಡಿಡುತ್ತದೆ. ಹೀಗೆ ಕೂಡಿಕೊಂಡ ಎಲ್ಲ ಆಲೋಚನೆಗಳನ್ನೂ
ಸೇರಿಸಿ ಒಂದು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವಾಗಿ ರೂಪಿಸುತ್ತದೆ. ನಾವು ನಿದ್ರಿಸಿದಾಗ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಸರಿಯಾಗಿ ದೃಶ್ಯಗಳು ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಬಂದ ಹಾಗೆ. ಒಂದು ಚಲನಚಿತ್ರದ ಹಾಗೆ. ಆದರೆ ಅವು ಸರಿಯಾಗಿ ಸಂಕಲನಗೊಂಡಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಒಂದು ಕಲಸುಮೇಲೋಗರ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತೇವೆ. ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ.

ನಿಮಗೆ ಒಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯದ ವಿಚಾರ ಗೊತ್ತಾ? ಮನುಷ್ಯ ನಿಜವಾಗಿ ನಿದ್ರಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಆತ ಕೇವಲ ತನ್ನ ಪ್ರಜ್ಞಾವಸ್ಥೆಯಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅಂದರೆ ಜಾಗೃತ ಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ ಸುಪ್ತ ಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ಜಾರುತ್ತಾನೆ. ಇನ್ನೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ ಸ್ವಪ್ನ ಪ್ರಜ್ಞೆಗೆ ಕೂಡ ಜಾರುತ್ತಾನೆ. ಹೇಗೆ ಅಂದಿರಾ? ನಾವು ನಿದ್ರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸೊಳ್ಳೆ ಕಚ್ಚಿದರೆ ಆ ಜಾಗೆಗೆ ಕೈ ತಲುಪಿಸಿ ಸೊಳ್ಳೆಯನ್ನು ಒಡಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗಾದರೆ ನಾವೆಲ್ಲಿ ಮಲಗಿರುತ್ತೇವೆ? ಇನ್ನೊ ಒಂದು ವಿಚಾರ ಹೇಳಲಾ? ಮನುಷ್ಯ ಸಾಯುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಕೇವಲ ತನ್ನ ಜಾಗೃತ ಪ್ರಜ್ಞಾವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಹಿಂತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ ಅಷ್ಟೇ...

ತಲೆಬುಡವಿರುವುದಿಲ್ಲ ಈ ಕನಸುಗಳಿಗೆ. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಸುಂದರ ಕನಸುಗಳು ಮತ್ತು ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಭೀಕರ ಕನಸುಗಳು ನಮ್ಮನ್ನು ಕಾಡುತ್ತವೆ. ಏಕೆ ಹೀಗೆ? ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಿದೆ. ನಮ್ಮ ಸುಪ್ತ ಮನಸು ಈ ರೂಪದಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಈ ಸುಪ್ತ ಮನಸು ಎಂದರೇನು? ಇಲ್ಲಿದೆ ವಿವರಣೆ. ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸು ಮೊರು ಭಾಗಗಳಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಲ್ಪಡುತ್ತದೆ. ಮೊದಲನೆಯದು ಜಾಗೃತ ಮನಸು. ಎರಡನೆಯದು ಸುಪ್ತ ಮನಸು. ಮೊರನೆಯದು ಉನ್ನತ ಮನಸು. ನಿಮಗೆ ಕನಸು ಬಿದ್ದು ಎಚ್ಚರವಾದರೆ ಅದು ಸುಪ್ತ ಮನಸು ಜಾಗೃತ ಮನಸಿಗೆ ನೀಡಿದ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಗಂಟೆ. ಮತ್ತು ಆ ಕನಸನ್ನು ನೀವು ಬಹಳ ದಿನ ಮರೆಯಲಾರಿರಿ. ಈ ಸುಪ್ತ ಮನಸು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವುದೇ ಹೀಗೆ.

ಸುಪ್ತ ಮನಸು ಇದಲ್ಲದೇ ಇನ್ನಿತರ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸುತ್ತಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಉಸಿರಾಟ, ಹೃದಯ ಬಡಿತ, ರಕ್ತ ಚಲನೆ ಇವೆಲ್ಲದರ ಸುಗಮ ಕಾರ್ಯವೈಖರಿಯನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ನಾವು ಉಸಿರಾಡುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ.
ಒಂದು ವಿಷಯದ ಮೇಲೆ ನಾವು ಪದೇ ಪದೇ ಅಲೋಚನಾಭರಿತರಾದಾಗ ಅದು ಸುಪ್ತ ಮನಸಿಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ. ಅದು ಈ ವಿಷಯವಾಗಿ ಉನ್ನತ ಮನಸಿಗೆ ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಉನ್ನತ ಮನಸು ಆ ಆಲೋಚನೆಗೆ ತಕ್ಕ ಪರಿಹಾರಗಳನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಉನ್ನತ ಮನಸು ಮತ್ತಾವುದೂ ಅಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರೊಳಗಿರುವ ಆ ಭಗವಂತ. ನಾವಾರೂ ಬಯಸಿದರೂ ಅದರಿಂದ ಹೊರ ಬರಲಾರೆವು. ನೆನಪಿಡಿ... ಅಂದಿನಿಂದ ಇಂದಿನವರೆವಿಗೂ ಭೌತ ರೂಪದಲ್ಲಿ ದೇವರು ಎಲ್ಲಿಯೂ ಕಂಡದ್ದಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಕಂಡೆನೆಂದು ಹೇಳುವ ಯಾವುದೇ ಡಂಭ ಸನ್ಯಾಸಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ ನಂಬಿಕೆ ಇಡಬೇಡಿ. ಅವರು ನೋಡಿದ್ದರೆ ಕೇವಲ ಅವರ ಅಹಂ ನ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖ ಕಂಡಿದ್ದಾರು. ದೇವರು ಹೊರಗೆಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ. ಆತ ನಮ್ಮೊಳಗೆಯೇ ಇದ್ದಾನೆ. ದೇವರು ಎಂಬುದು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಉಂಟಾಗುವ ಒಂದು ಅನುಭೂತಿ.

ಇನ್ನು ಈ ಕನಸು...
ನಮ್ಮ ಭೂತ, ವರ್ತಮಾನ, ಭವಿಷ್ಯಗಳ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯ ನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತದೆ. ಕನಸನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿ. ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಈ ಕನಸು ಯಾಕೆಂದು ನಿಮ್ಮ ಸುಪ್ತ ಮನಸಿಗೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹಾಕಿ. ಅದು ಖಂಡಿತ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಕನಸು ಕಂಡೇ ಕಾಣುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಕೆಲವರು ಮಾತ್ರ ನೆನಪಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಕನಸು ಬಿದ್ದೇ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ. ತಪ್ಪದೇ. ಈ "ದಶಾಂಶ ಕೋಶ"ವೆಂಬ ಹೆಸರು ಸೂಚಿಸಿದ್ದು ಕೂಡ ನನಗೆ ಬಿದ್ದ ಕನಸೇ.